Article of the week

HISTORY OF STREET FOOD

Aκούγοντας την φράση ιστορία του street food σε όλους μας δεν έρχεται τίποτα άλλο στο μυαλό απο την Ασία.

Διότι εκεί είναι ευρέως διαδεδομένο και είναι τρόπος ζωής των κάτοικων στην μεγάλη αυτή ήπειρο.Λάθος.

Η ιστορία αναφέρει το street food στο 370-280 π.Χ την εποχή του Θεόφραστου του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα,και μάλιστα αναφέρει οτι υπήρχαν στάντ όπου μικροπωλητές πούλαγαν μικρά τηγανιτά ψάρια.Ηταν κάτι σαν έθιμο.

Ανασκαφές στην Πομπηία έφεραν στο φώς στοιχεία τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη του street food αφού βρέθηκαν μικροπωλητές απανθρακωμένοι.

Την ίδια περίοδο στην αρχαία Ρώμη υπήρχε το  street food,καθώς οι φτωχοί κάτοικοι των αστικών κέντρων των οποίων τα σπίτια δεν είχαν φούρνο και εστίες αναγκάζονταν να τρώνε έξω.Μάλιστα αναφέρεται οτι τα ρεβύθια σούπα,το ψωμί το σιτάρι και τα ζυμαρικά ήταν κοινά γεύματα.

Στα τέλη του 14ου αιώνα αναφέρεται επίσης απο ένα ταξιδιωτικό άρθρο, οτι στο Κάιρο κουβαλούσαν μαζί τους κατι σαν τραπεζομάντηλα του πίκ-νίκ αλλά απο ακατέργαστο δέρμα,

τα οποία άπλωναν στους δρόμους,κάθονταν και έτρωγαν λουκουμάδες  αρνί κεμπάμπ και ρύζι τα οποία είχαν αγοράσει απο μικροπωλητές.

Στην Τουρκία της Αναγέννησης αναφέρεται επίσης οτι σε πάρα πολλά σταυροδρόμια υπήρχαν στάντ όπου έψηναν κρέας κυρίως κοτόπουλο και αρνί σε σούβλες.Το ονόμαζαν μάλιστα ″αρωματικό τσίμπημα θερμού κρέατος″.Το 1502 η Οθωμανική Τουρκία έγινε η πρώτη χώρα που νομιμοποίησε  το φαγητό στο δρόμο.

Την εποχή των Αζτέκων στις Λαικές και γενικά σε όλες τις αγορές υπήρχαν μικροπωλητές που πωλούσαν Ατολι″Atolli″,το οποίο ηταν ένας χυλός παρασκευασμένος απο ζύμη καλαμποκιού.

Υποστηρίζεται οτι πάνω απο 50 είδη tamales

 (έδεσμα απο ζύμη καλαμποκιού με γέμιση απο λαγό,γαλοπούλα, αυγά,ψάρια,βάτραχος,ακόμη και λουλούδια η και μαγειρεμένα έντομα την εποχή εκείνη,τυλιγμένη σε φύλο μπανάνας ψημένο στον ατμό) υπήρχαν στην διατροφή τους.Παρ′ολο που οι Ισπανοί αποικιοκράτες έφεραν μαζί τους Ευρωπαικά συστατικά και γαστρoνομικές συνήθειες,οι Αζτέκοι  και οι κάτοικοι του Περού παρέμειναν στην δικιά τους παράδοση.Οι μόνες εισαγωγές οι οι οι οποίες είχαν γίνει δεκτές σύμφωνα με την διατροφή τους ηταν η μοσχαρίσια καρδιά την οποία την έψηναν μονο οι μικροπωλητές στα υπαίθρια σταντ.Υπάρχουν κάποια ονόματα μικροπωλητών απο την εποχή του 19ου αιώνα τα οποία σώζονται στην Λίμα του Περού όπως ″Εράσμο Νέγκρο″Σάνγκρο πωλητής″ Να Ανγκουεντίτα″τα οποία τα θυμούνται μέχρι και σήμερα.

Την εποχή της Αμερικανικής αποικιοκρατίας οι μικροπωλητές πωλούσαν στρείδια,ψητό καλαμπόκι,φρούτα και γλυκά σε τιμές χαμηλές για όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Αυτο γινόταν μέχρι αρχές του 1910 οπου η υπεραλίευση και ρύπανση ανέβασαν τις τιμές των προιόντων με αποτέλεσμα τις αντιδράσεις των Νεουορκέζων μικροπωλητών για τον περιορισμένο χρόνο λειτουργίας πλέον έως την πλήρη απαγόρευση λειτουργίας τους στους δρόμους της Νεας Υόρκης απο το 1707.

Τον 18ο και 19ο αιώνα έκαναν την εμφάνιση τους γυναίκες απο την Αφρική οι οποίες για να ζήσουν, πρόσφεραν φαγητό στους δρόμους της Αμερικής,φρούτα,γλυκά και ξηρούς καρπούς στην Σαβάννα,καφέ,μπισκότα και πραλίνες και διάφορα αλλα γλύκα στην Νέα  Ορλεάνη